Home ข้อมูลเกี่ยวกับ อบต. ประวัติความเป็นมา

ประวัติความเป็นมา

Admin - 2020-07-09 10:15:23 14 คนดู
ประวัติความเป็นมา

ประวัติความเป็นมา 
                   ตำบลบ้านโป่ง ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของที่ว่าการอำเภองาว ห่างออกไปประมาณ 7 กิโลเมตร มีประวัติความเป็นมาอยู่ช้านานโดยมีเรื่องเล่าติดต่อกันมาเป็นนิทานพื้นบ้าน กล่าวคือในอดีตกาลนานมาแล้วบ้านโป่งยังไม่มีนามเรียกชื่อบ้านแต่อย่างใด และหมู่บ้านแห่งนี้มีแม่ม่ายคนหนึ่งอาศัยอยู่ริมแม่น้ำโป่ง วันหนึ่งหลังจากที่นางได้ไหว้พระสวดมนต์แล้ว ก็เข้านอนได้ฝันว่ามีปลาผา (ตะพาบน้ำ) ตัวหนึ่งว่ายน้ำขึ้นฝั่งข้างบ้านของนางและร้องบอกนางว่า “ แม่นางตัวข้านี้เป็นเทพยดาอารักษ์อยู่กับภรรยาที่เป็น ลิงเผือกที่บ้านโป่ง ส่วนข้าอาศัยอยู่ที่วังผาจุกขอให้นางบอกชาวบ้านว่า หากพบเราที่ใดขออย่าได้ทำร้ายเราเลยเพราะเราถูกสาปให้อยู่ในสภาพนี้อีกไม่กี่ปีเราก็จะพ้นคำสาปแล้ว ” ครั้นรุ่งเช้า ได้มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งจับตะพาบน้ำได้บริเวณวังผาจุก นางแม่ม่ายก็พยายามอ้อนวอนขอร้องไม่ให้ฆ่าตะพาบน้ำ ชาวบ้านก็ไม่เชื่อในเรื่องที่แม่ม่ายเล่าให้ฟัง ในที่สุดชาวบ้านก็ได้ฆ่าตะพาบน้ำตัวนั้น แบ่งเนื้อกันเอาไปทำอาหารกินแถมพูดเยาะเย้ยนางแม่ม่ายด้วยว่า สูอย่าแบ่งอี่นางแม่ม่ายมันกินนะ เพราะมันปากมาก ” ฝ่ายนางลิงเผือกก็รอเวลาการกลับมาของสามี (ตะพาบน้ำ) ซึ่งเคยมาเยี่ยมทุก ๆ 7 วัน นางจึงออกติดตามยังบริเวณวังผาจุก และได้ทราบด้วยญานของตนเองว่าสามีนางนั้นได้จากไปแล้ว โดยถูกชาวบ้านฆ่าตาย จึงออกไปตามบ้านทุกหลังคาเรือนโดยการสูดดมกระบวยตักกินน้ำว่าบ้านหลังใดบ้างที่กินเนื้อสามีของตนเอง และปรากฏว่าทุกบ้านมีกลิ่นตะพาบน้ำทุกหลังยกเว้นบ้านนางแม่ม่ายใจบุญคนเดียวเท่านั้นนางลิงเผือกจึงไปที่บ้านนางแม่ม่ายและร้องบอกนางว่า “ แม่นางเอ๋ยเจ้ากับข้าหัวอกเดียวกัน หากคืนนี้มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้นขอให้แม่ม่ายรีบหนี อย่านำเอาทรัพย์สินใด ๆ ติดตัวไปเลย พอดีลมพายุพัดแรงก็ให้นางรีบเหนี่ยวกิ่งมะพร้าวหน้าบ้านไว้ให้ดีเถิด ” ครั้นพอตกดึกก็เกิดพายุใหญ่พัดกระหน่ำบ้านเรือนของคนที่กินเนื้อตะพาบน้ำ พังพินาศหมดสิ้นแม้แต่บ้านเรือนของนางแม่ม่ายก็พังแต่นางได้เหนี่ยวกิ่งมะพร้าวไว้ตามคำที่ลิงเผือกบอกไว้ด้วยแรงพายุได้พัดพานางลอยข้ามไปตกยังดอยอีกแห่งหนึ่ง (ซึ่งต่อมาเรียกว่า ดอยแม่ม่าย) และในดึกคืนนั้นหนุ่มพ่อม่ายชาวบ้านหวด ที่มาติดพันนางอยู่ได้มาเที่ยวหานางเห็นบ้านเรือนถูกพายุพัดพังทลายหมดสิ้น ก็เลยอาลัยร่ำไห้ถึงนางอย่างน่าสงสาร ขณะนั้นได้มีพญางู (นาค) ลอยมาตามแรงลมและสายฝนเห็นหนุ่มร้องไห้ จึงร้องว่า “ สูได้ฆ่าลูกข้ากินไม่เกรงใจ ต่อไปจะสร้างบ้านเรือนอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ” จึงพ่นพิษพญางูทำให้เกิดแผ่นดินไหวบ้านเรือนที่เหลืออยู่ได้จมลงสู่พื้นดินจนหมดสิ้น ขณะนั้นหนุ่มชาวบ้านหวดแลเห็นนางแม่ม่ายคนรักลอยตามกระแสน้ำจึงว่ายน้ำเข้าไปช่วยนางขึ้นฝั่งพากันวิ่งหนีจนหมดแรง แผ่นดินก็ยังถล่มตามมาติด ๆ แต่ก็ยังไม่สามารถออกจากบริเวณหมู่บ้านได้ นางจึงหวนคิดถึงคำบอกลาของลิงเผือก นางได้ถอดแหวนโยนทิ้งไป พอแหวนตกลงดินก็ถล่มกลายเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่(ปัจจุบันเรียกว่าหนองแหวน ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในบึงบัว) เมื่อไม่มีของติดตัวแล้วแผ่นดินถล่มก็ยุติลง กล่าวถึงบริเวณที่ถล่มกลายเป็นโป่งดินที่กว้างใหญ่ ชาวบ้านจึงตั้งชื่อว่า    “ บ้านโป่ง ” ต่อมาได้เป็นตำบล โดยกำนันคนแรกได้แก่ เจ้าน้อยแสนเมืองชัย 
 


Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *